Znasz to uczucie? Kupujesz kolejny kurs. Czytasz kolejną książkę rozwojową. Otwierasz nowy zeszyt, robisz piękne notatki, planujesz wielką zmianę.
I… na tym kończysz.
Moja tydzień, a Ty wracasz do tych samych schematów, które znasz aż za dobrze. 

Wcale nie pomaga fakt, że wiesz, czego chcesz, wiesz jak powinnaś żyć, jak działać, jak dbać o siebie. 
Masz wiedzę, masz narzędzia, masz dobre intencje. Całą teorię masz w jednym paluszku i pewnie mogłabyś tego uczyć innych...

A jednak — w praktyce wciąż tkwisz w tym samym miejscu, z tą różnicą, że masz w sobie coraz więcej frustracji, poczucia winy i niechęci. Przecież wiesz, że możesz żyć inaczej, ale nic się nie zmienia.

Dlaczego tak jest?
Dlaczego Twój rozwój działa na poziomie głowy, ale nie przekłada się na realne zmiany w codzienności?

Dzisiaj chcę odpowiedzieć na to pytanie najdokładniej, jak to jest możliwe. Chcę Ci pokazać  prawdziwe mechanizmy, o których nikt nas nie uczy - a które totalnie zmieniają perspektywę.

1. Wiedza nie zmienia - zmienia działanie

To najważniejsza prawda rozwojowa, jaką powinniśmy usłyszeć w szkole:

Wiedza inspiruje, ale nie transformuje. Transformuje tylko działanie.

Książka może poruszyć Cię do łez, sprawić, że wizja Twojej zmiany rozkwitnie jak majowy ogród. 
Kurs może zrobić efekt WOW. Oferta, która Cię do niego zaprowadziła pokazała, jak wiele możesz osiągnąć i to w krótkim czasie. Ya obietnica była taka zachęcająca.
Webinar może dać przełomowy wgląd, w jednej chwili nowa perspektywa uwidacznia coś, co do tej pory było zakryte.

Ale jeśli następnego dnia nie wykonasz jednego konkretnego kroku - umysł wróci do swoich starych ścieżek tak szybko, jakby nic się nie wydarzyło. I to jest największa tragedia.

Naszych zachowań nie zmieniają piękne idee, tylko powtarzalne, drobne czynności. Drobne kroki, które wdrażasz każdego dnia mimo, iż wydją się niewygodne, a przecież z czasem stają się naturalne i normalne.
Zmiana nie jest jednorazowym aktem - jest procesem.

2. Umysł lubi to, co znane (nawet jeśli nie jest wspierające)

Twój umsył nie działa przeciwko Tobie.
On działa… dla Ciebie - tyle że czasem w sposób, który Cię zatrzymuje. Dla umysłu najważniejsze jest:

• bezpieczeństwo,

• przewidywalność,

• minimalna ilość energii.

A zmiana?
Zmiana to wysiłek, niepewność i nowość. Zmiana to zawsze wejście w coś, co może się nie udać, co może stać się porażką. A to dla Twojego umysłu jest niebezpieczne.

Dlatego będzie Cię subtelnie sabotować, nawet jeśli bardzo pragniesz innego życia. To jak wielkie jest Twoje pragnienie nie ma znaczenia, ma być stabilnie i bezpiczenie. I właśnie dlatego pojawiają się myśli typu:

• „Zacznę od poniedziałku.”

• „To nie jest dobry moment.”

• „Niech najpierw minie ten trudniejszy okres.”

To nie jest Twoje lenistwo.
To biologia.

3. Jesteśmy perfekcjonistyczne w zmianie… i to nas blokuje

Perfekcjonizm to coś, co podstępnie sabotuje osób tak wielu kobiet. Pojawia się po przykrywką naprawdę ważnych argumentów. Takich, które mówią nam, że żeby zmienić swoje życie, musimy najpierw: 
– zrobić plan,
– być gotowe,
– mieć idealne warunki,
– czuć motywację,
– mieć energię,
– mieć wszystko dopięte.

A prawda jest taka, że największa zmiana zaczyna się właśnie wtedy, kiedy jesteś w totalnym chaosie, kiedy jesteś zmęczona, w kryzysie i w poczuciu, że nic się nie układa.

Perfekcjonizm wcale nie jest oznaką wysokich standardów. Najczęściej ukrywa się za nim lęk przed nieidealnym początkiem. To taka forma sabotażu, który ukrywa się pod osłoną jakiegoś działania, bo przecież kiedy robisz, to nie siedzisz na kanapie, nie odkładasz na później. Robisz plan, przygotowujesz się do większej akcji, która często nie przychodzi, bo nigdy nie jesteś wystarczająco dobrze przygotowana.

Prawda jest taka, że jedyne, czego potrzebujesz, to mały, nieidealny krok.
Potem drugi.
I trzeci.

4. System, nie motywacja

To jedna z największych pułapek współczesnego rozwoju:

Czekamy na motywację, zamiast tworzyć system.

Motywacja przychodzi i odchodzi. Pojawia się z niecaka i tak samo szybko znika.
Trwa jeden dzień, jeden sprint, jedną emocję. Czasem rodzi się na webinarze albo kiedy oglądasz live. Czasem wtedy, oglądasz program w telewizji i coś Cię mocno zainspiruje. 

To właśnie dlatego robimy ogromny skok… by po tygodniu wracić do starego rytmu.

System - czyli codzienny rytuał, struktura, plan - jest tym, co buduje trwałą zmianę.

Nie potrzebujesz motywacji, która tylko odpali lont. Potrzebujesz sprawdzonego mechanizmu, który pozwoli Ci działać nawet wtedy, gdy nie masz siły, kiedy Ci się nie chce albo gdy życiowe okoliczności mówią, że coś jest niemożliwe.

5. Rozwój bez integracji jest jak czytanie przepisu bez gotowania

Znasz to? Można przeczytać tysiąc książek kucharskich i nadal nie umieć gotować.
Dlaczego? Bo umiejętności nie zdobywa się teorią. 
To, co sprawia, że tworzymy nowe kompetencje to wiedza, umiejętności i nastawienie. Nawet jeśli nauczysz się przepisu na carbonarę na pamięć, nie oznacza, że potrafisz ugotować to pyszne danie jak każdy Włoch. Umiejętności biorą się z tego, że wdrażamy wiedzę do doświadczenia.

I dokłądnie tak samo jest z rozwojem.

Jeśli nie integrowaliśmy wiedzy poprzez codzienną praktykę, to ona zostaje tylko w głowie i często tylko na chwilkę. A ta wiedza ma zostać zintegrowana w Twoim ciele, w zachowaniach, w nawykach.

Prawdziwa zmiana zachodzi dopiero wtedy, kiedy:
→ działasz (nawet jeśli na początku to jest trudne),
→ powtarzasz (sprawiasz w ten sposób, że każdy kolejny raz jest łatwiejszy),
→ zaczynasz czuć się osobą, która to robi (ucieleśniasz to doświadczenie).

Nową tożsamość buduje się czynem, nie informacją.

6. Brakuje nam środowiska, które nas niesie

Samodzielna zmiana jest możliwa, ale zarówno moje osobiste doświadczenie, jak i historie wielu moich klientek pokazuje, że zmania w pojedynkę jest znacznie trudniejsza, przebiega wolniej i stanowczo zbyt często przerywamy ją w trakcie procesu.

Człowiek jest istotą społeczną i najlepiej rozwojamy się wśród ludzi. To środowisko reguluje, motywuje i wzmacnia nasze zachowania, pod warunkiem, że jest wspierające.
Kiedy jesteś w grupie, zmianę podtrzymuje nie tylko Twoja siła woli, ale też energia wspólnoty. 

To dlatego kobiece kręgi, mastermind, wspólne wyzwania i programy transformacyjne działają tak mocno i w krótkim czasie pozwalają doświadczyć kawałek transformacji.

I to nie ma nic wspólnego z tym, że jesteś słaba. Ludzie wokół nas, którzy wspierają naszą wizję świata i życia powodują, że chcemy działać bardziej i mocniej.
Człowiek nie jest stworzony do zmiany w izolacji.

7. Chcemy natychmiastowych efektów, a zmiana potrzebuje czasu

Żyjemy w kulturze natychmiastowych rezultatów, w której wszystko ma działać szybko i spektakularnie. Chcemy szybkiej diety, która w tydzień odmieni nasze ciało. Pragniemy szybkiej medytacji, która w trzy minuty uciszy wieloletni chaos w głowie. Szukamy szybkiej manifestacji, która jedną afirmacją zmieni nasze życie. Liczymy na szybki kurs „Zmień życie w 3 dni”, który naprawi to, co budowałyśmy latami. To właśnie ta iluzja szybkości sprawia, że czujemy frustrację, kiedy prawdziwa zmiana okazuje się procesem, a nie fajerwerkiem.

A zmiana?
Zmiana jest organiczna.

Rośnie powoli, bo zaczyna się od małych kroków, często niezauważanych. Jest dyskretna, bo jeden nowy nawyk wszystkiego nie zmieni, ale może zmienić więcej, niż nam się wydaje.
To z czasem zauważamy, że te drobne kroki jednak zrobiły różnicę. Czasem słyszę od moich klientek opinię ich dzieci: "mamo, Ty mniej krzyczysz", "mamo, jesteś spokojniejsz", a czasem to koleżanki w pracy rzucają w przestrzeń tekst: " z Tobą to już nawet porozmawiać nie można, taka mądra się zrobiłaś" - a przecież tą zmianą było tylko to, by nie wdawać się w dyskusje, gdzie obgadywane są inne osoby...

Zmiana wymaga czasu, powtarzalności i przestrzeni. Wtedy jest pawdziwa!

Więc jak zacząć realnie zmieniać swoje życie?

Nie przez kolejną książkę.
Nie przez kolejny kurs „na półce”.
Nie przez skok motywacji.

Realna zmiana zaczyna się wtedy, kiedy zaczynasz działać codziennie, nawet jeśli będzie to na początek jedna minuta. Zmiana dzieje się wtedy, kiedy tworzysz system, który będzie Cię wspierał - a pierwszym krokiem do zbudowania systemu może być wyznaczenie stałej pory dnia na tą pierwszą nową rutynę. Zmiana zaczyna się wtedy, kiedy przestajesz czekać na motywację, a bierzesz odpowiedzialność i działasz w zgodzie z umową z samą sobą zawsze: czy masz na to ochtę, czy nie. Pracujesz małymi krokami, cierpliwie czekając na rezultaty, które są nieuniknione, jeśli jesteś zdyscyplinowana i działasz w zgodzie z tym, czego pragniesz w życiu. I nie zapomnij o najważniejszym: znajdź wspierające środowisko, które będzie Cię dzwigać z kolan, gdy będzie trudno i bić brawo, gdy będziesz celeborować swoje sukcesy!

I dopiero wtedy wszystko zaczyna się składać.

Pamiętaj: to nie Twoja wina, że dotąd się nie udawało

Nikt nas tego nie uczył. 
Nikt nie tłumaczył, jak działa nasz umysł, nawyki, biologia, tożsamość.
Nikt nie pokazał, że rozwój to nie impuls, tylko system.

Ale możesz zacząć zupełnie inaczej.
Spokojniej.
Skuteczniej.
Z większą czułością wobec siebie i realnym działaniem, które prowadzi do zmiany.